تا دو ساعت دیگه میان! خانواده ام رو میگم. خدا را شکر همشون مشرف شدن به کربلای معلی من هم  که توفیق نداشتم و از قلمشون جا موندم. توی این یک هفته اتفاقات خوب زیاد افتاد. اما انگار بدون خانواده ام بهم سخت گذشت.  هزار جور فکر و خیال توی سرم داره می چرخه. خستگی چشمام رو پشت عینکم قایم کردم. چه لحظه هایی الان ... خدا... چقدر زود گذشت .همین دیروز بود که برای رفتنشون هول و ولا داشتم . همین دیروز بود که از قران و اب و اسفند ردشون کردم و خدا رو به علی و علی رو به خدا قسم می دادم تا سالم برن و برگردن. همین دیروز بود  که بعد از رفتنشون اونقدر ناراحت شدم که بقیه کلی برای خندوندم تلاش کردن. همین دیروز بود که زنگ می زدم و التماس دعا برای همه می گفتم ... انگار همین چند لحظه پیش بود  که بقیه رو می خندوندم و به قول اون ها کلی دیوونه بازی درآوردم.

حالا دارن میان. چقدر دلم برای اون لحظه ها تنگ شده... اشک توی چشمانم حلقه زده . اشک شوق . خدا را شکر ... اما من چمه ؟!!!!!!!!! چرا این طوری ام؟ شاید همه ی این ها بهانه ای باشه که اون چیزی که ته دلم مونده رو از خدام بخوام ...

خیال از تو گفتن داشتم
اما زبان گم شد . . .